suikerberg

Het is vrijdag. Dat wil zeggen dat vanavond het weekend begint. Psychologisch gezien is dat een fijn vooruitzicht, ware het niet dat ik elke zaterdag een hele dag in de les moet zitten zodat ik binnen een jaartje fijn zelf kan lesgeven. (oh ironie!).

Nu, bijna weekend dus. Dat wil zeggen vrolijk zijn, lekker ontspannen, de dagelijkse sleur even vergeten… Maar niet voor mij. Dit weekend is gedoemd om te mislukken. Na een bijzonder drukke en veel te luide dag op school (jaja, óók op vrijdag) wilde ik even alleen zijn. Alle spanningen van me af laten glijden, de negativiteit de deur wijzen en rustig mijn mails even beantwoorden. En net dat had ik nu niet moeten doen. Door dat ene ogenschijnlijk onschuldig mailtje liet ik bijna een scheet van opwinding. Hoewel mijn interne madam haar hoge hakken en stoerste outfit in orde bracht, wist ik me toch te beheersen tot een beleefd antwoord…

Geachte,

ik heb ooit eens geïnformeerd naar zanglessen in jullie centrum. Omdat ik daarvoor een aantal persoonsgegevens moest doorgeven, stond ik blijkbaar ook automatisch geregistreerd om jullie nieuwsbrief te ontvangen, hoewel ik hier nooit om gevraagd heb.
Omdat ik het uiteindelijk een beetje vervelend begon te vinden dat er om de zoveel tijd een krantje in mijn mailbox belandde waar ik eigenlijk helemaal niet zo in geïnteresseerd ben, reageerde ik (uiteraard) zoals het hoort: een mailtje terug met als onderwerp ‘neen, dank u’.
Deze fijne en makkelijke werkwijze beschrijft u trouwens zelf op elke nieuwsbrief.

Jammer maar helaas, een maandje later ging uw krantenronde blijkbaar gewoon door. Geen nood, ik ben ook een mens, niemand is perfect en ik kan me voorstellen dat sommige dingen minder prioritair zijn.

Braafjes stuurde ik voor de tweede maal een mail met de welgekende boodschap.

Vreemd genoeg kreeg ik een poos later toch weer ‘de’ mail van *biep*. U begrijpt dat ik me al lichtjes vragen begon te stellen over de aandacht die er wordt besteed aan de eigen inbox van info@bieponline…

Goed, ik kan wel wat geduld opbrengen en heb dus een derde keer geprobeerd om mezelf te ontdoen van de nieuwsbrief die me hoe langer hoe minder begon te interesseren. Fingers crossed en duimen maar.
Groot was dan ook vooral mijn ergernis toen ik eergisteren toch nog opnieuw een nieuwsbrief ontving.

Aangezien mijn maat vol was, heb ik onmiddellijk op dezelfde wijze gehandeld, doch enigszins versterkt met de uitdrukkelijke vraag of jullie eindelijk gehoor konden geven aan mijn boodschap om mij te schrappen uit jullie lijst.
Denkende dat dat genoeg was, hoopte ik op een verontschuldigend mailtje en een belofte dat het nu werkelijk gedaan zou zijn met het sturen van mails naar de verkeerde mensen.

U begrijpt uiteraard dat mijn ergernis lichtjes dreigt te escaleren aangezien ik vandaag in mijn mailbox een, wel ja waarom niet, nieuwsbrief zag staan.
Ik vraag u dan ook bijzonder vriendelijk maar met erg veel aandrang om mij volledig te schrappen uit jullie bestand, uit elke adressenlijst en uit elke groep van contactpersonen of eender welk medium u gebruikt om bekendheid te verwerven.

Hopende hiermee een einde gemaakt te hebben aan uw mails mijnentwege,
dank ik u in elk geval hartelijk voor de moeite die u ongetwijfeld zal steken in het gevolg geven aan deze oproep.

Gegroet,
Lies”

En zeg nu niet dat ik niet vriendelijk ben geweest.