Lieve Dames en meneeren,
het leven neemt mij zodanig in beslag dat ik dit weblog compleet verwaarloosd heb sinds veel te lange tijd. Nu zou ik kunnen zeggen: geen probleem, dan wacht ik wel even tot dat leven gepasseerd is, de drukte achter de rug en dan weer met blije moed er tegenaan. Maar dát zou een beetje vreemd verlopen, denkt u niet? Wachten tot dit leven gepasseerd is? Bovendien hou ik stiekem eigenlijk wel van dit leven. En heeft het heel wat leuke dingen voor mij in petto. Trouwen bijvoorbeeld.
Dus dat ga ik eerst maar eens doen.
Maar wel nádat ik dat heel erg boeiende eindproject en tevens ook laatste jaar heb afgerond.
U zal me hier voorlopig dus niet terug zien (maar dat was u ondertussen ongetwijfeld al wel gewoon) maar ik keer bruingebrand, verliefd, mét diploma, mét een contract én met hopen inspiratie terug!
Dat beloof ik u!
Hasta la vista babies!
En ps: als u toch graag wat interessants wilt lezen op het net, dan verwijs ik u graag door naar Zezunja of Yuri Maanzand!
Drs. Johan Arendt Happolati zei,
27 februari 2007 @ 3:40 pm
Vrouwe Suikerberg,
Nu had ik net uw blog ontdekt en nu bent u terug weg. Jammer. Maar wij spreken elkaar nog, nietwaar?
Een groet.
Drs. Johan Arendt Happolati
Yuri Maanzand zei,
2 maart 2007 @ 12:38 pm
‘t Is hier wel lekker groen zeg.
Dat alleen is een reden om toch terug te komen.
Lalalalalaaa.