Alive and kicking

Zo.

Ik ben er weer. En ik heb bijna al mijn beloftes waargemaakt. (Aangezien ik nog niet in staat ben hyperlinks te plaatsen: zie vorig stukje, ergens in het midden.)

Namelijk:

1. dat eindproject over Hippotherapie (wat klinkt dat sjiek!) is af, af, af!

2. bijgevolg: dat laatste jaar ook!

3. ik ben nog steeds ontzettend verliefd, beter zelfs, helemaal blij en vrijwillig getrouwd!

4. dat diploma is ook ‘in de sjakosj’, zie ‘2’.

5. Op hectische, doch gracieuze wijze heb ik ook dat contract in de wacht weten te slepen. Vanaf 1 september mag ik les gaan geven. Wat, hoeveel en hoe precies heb ik nog geen flauw benul van.

6. En wat die inspiratie betreft: zie ‘3’, ‘5’, het leven ‘an sich’ (of hoe zo’n buitenlands woord je schrijfstijl ineens doet glanzen) en het bonusnummer!

Bonusnummer: Denk aan de allerleukste verliefdheid die je ooit beleefde, stel je dan voor dat je met die Man/Vrouw ging samenwonen en dat jullie het zo goed met elkaar konden vinden dat trouwen een ontzettend vreugdevol idee werd. Goed, tot zover deel 1. Stel je dan voor dat er na dat trouwfeest een heerlijke huwelijksreis volgt. En stel je dan maar voor wat er zoal bij een huwelijksreis hoort.

Wij zullen het in elk geval weten ergens in april 2008.

7. Dat bruingebrande is me niet gelukt, maar we krijgen ongetwijfeld een superhete nazomer.

Ondertussen groet ik u vriendelijk,

Lies en Zochter (of Doon, zo u wil)

Advertenties

Comments (2) »

Inbeslagname

Lieve Dames en meneeren,

het leven neemt mij zodanig in beslag dat ik dit weblog compleet verwaarloosd heb sinds veel te lange tijd.  Nu zou ik kunnen zeggen: geen probleem,  dan wacht ik wel even tot dat leven gepasseerd is,  de drukte achter de rug en dan weer met blije moed er tegenaan.  Maar dát zou een beetje vreemd verlopen, denkt u niet?  Wachten tot dit leven gepasseerd is?  Bovendien hou ik stiekem eigenlijk wel van dit leven.  En heeft het heel wat leuke dingen voor mij in petto.  Trouwen bijvoorbeeld.

Dus dat ga ik eerst maar eens doen.

Maar wel nádat ik dat heel erg boeiende eindproject en tevens ook laatste jaar heb afgerond.

U zal me hier voorlopig dus niet terug zien (maar dat was u ondertussen ongetwijfeld al wel gewoon) maar ik keer bruingebrand, verliefd, mét diploma, mét een contract én met hopen inspiratie terug!

Dat beloof ik u!

Hasta la vista babies!

En ps: als u toch graag wat interessants wilt lezen op het net, dan verwijs ik u graag door naar Zezunja of Yuri Maanzand!

Comments (2) »

Kristien M.

Liefste lezer,

het spijt me.

Ik heb nog steeds geen nieuwe layout en slaag er maar niet in mijn stukjes de diepgang te geven die ik ze zou willen geven. Ik kan me dus best voorstellen dat ik u niet tevreden stel.

En alsof dat nog niet genoeg is, vrees ik dat het me ook niet meteen zal lukken om daar binnen een termijn van, laat ons zeggen, vier weken, iets aan te doen.

Om de situatie toch enigszins te verzachten wil ik u best graag vertellen over de oorzaken van dit uiteraard onaanvaardbaar gedrag:

  • ik zit op een school, een school voor volwassenen. En die school denkt dat volwassenen alles kunnen. Meer nog, die school denkt dat volwassenen alles tegelijk kunnen: verslagen schrijven, groepswerk, vergelijkende studies, presentaties,portfolios… en dat allemaal gecombineerd met huishouden, relatie(s), vrienden, koken, de was, strijken en slapen. Ik ben dus erg hard mijn best aan het doen om Superwoman te worden;
  • ik zit ook nog op een andere school. Eentje voor volwassenen die willen leren lesgeven. Heel erg leuk. Maar volgens mij zit ook deze school met het Superwomanparadigma;
  • om een beetje in balans te geraken met al deze geestelijke activiteit ga ik ook nog fijn werken. Het mag dan maar twee dagen per week zijn, en het mag dan in sommige kringen ‘stage’ genoemd worden. Ik ben er van september tot mei twee dagen per week mee bezig;
  • sinds kort heb ik ook een nieuwe bezigheid: het mysterie oplossen van Kristien M. Ik kan daar alle hulp bij gebruiken. Meer informatie kan u onder het stukje ‘Even bijpraten’ vinden;
  • daarnaast hou ik ook nog wel van leuke dingen en ga ik op maandag zwemmen, op donderdag leer ik de chachacha en aanverwanten met mijn liefste, bij gelegenheid (of niet) spreken we af met vrienden en als het kan doe ik af en toe ook eens graag niks;
  • ik moet echter prioriteiten stellen en dat niks doen schiet er dan ook vaak bij in. We hebben immers een trouwfeest te regelen tegen 30 juni. (Dat is over 262 dagen als ik me niet vergis, feestdagen, verjaardagen, examens en btw inbegrepen.)

Vergeeft u het mij dan als ik mijn vooropgestelde doelstellingen niet bereik? Ik beloof u dat ik mijn planning gauw herzie en mijn uiterste best zal doen om aan uw behoeften en verlangens tegemoet te komen.

Met bijzonder vriendelijke groet,

uwe nalatigheid,

Lies

Comments (8) »

PS

…en ik moet dringend eens wat diepgaandere stukjes beginnen publiceren en mijn nieuwe layout eindelijk vormgeven!

Nog eventjes geduld!

L

Leave a comment »

Joepi!

Juij!

Jippie!

De zon schijnt, ik heb vandaag maar een halve dag les, morgen-zaterdag ’s lekker helemaal geen les, vanavond een verrassing van P, zondag vrienden op bezoek voor het 0110-concert èn…

mijn verrassing voor P’s 30e verjaardag op 31 oktober staat vast…

start counting honey!

Kus!

Leave a comment »

Vriendelijk?

Het is vrijdag. Dat wil zeggen dat vanavond het weekend begint. Psychologisch gezien is dat een fijn vooruitzicht, ware het niet dat ik elke zaterdag een hele dag in de les moet zitten zodat ik binnen een jaartje fijn zelf kan lesgeven. (oh ironie!).

Nu, bijna weekend dus. Dat wil zeggen vrolijk zijn, lekker ontspannen, de dagelijkse sleur even vergeten… Maar niet voor mij. Dit weekend is gedoemd om te mislukken. Na een bijzonder drukke en veel te luide dag op school (jaja, óók op vrijdag) wilde ik even alleen zijn. Alle spanningen van me af laten glijden, de negativiteit de deur wijzen en rustig mijn mails even beantwoorden. En net dat had ik nu niet moeten doen. Door dat ene ogenschijnlijk onschuldig mailtje liet ik bijna een scheet van opwinding. Hoewel mijn interne madam haar hoge hakken en stoerste outfit in orde bracht, wist ik me toch te beheersen tot een beleefd antwoord…

Geachte,

ik heb ooit eens geïnformeerd naar zanglessen in jullie centrum. Omdat ik daarvoor een aantal persoonsgegevens moest doorgeven, stond ik blijkbaar ook automatisch geregistreerd om jullie nieuwsbrief te ontvangen, hoewel ik hier nooit om gevraagd heb.
Omdat ik het uiteindelijk een beetje vervelend begon te vinden dat er om de zoveel tijd een krantje in mijn mailbox belandde waar ik eigenlijk helemaal niet zo in geïnteresseerd ben, reageerde ik (uiteraard) zoals het hoort: een mailtje terug met als onderwerp ‘neen, dank u’.
Deze fijne en makkelijke werkwijze beschrijft u trouwens zelf op elke nieuwsbrief.

Jammer maar helaas, een maandje later ging uw krantenronde blijkbaar gewoon door. Geen nood, ik ben ook een mens, niemand is perfect en ik kan me voorstellen dat sommige dingen minder prioritair zijn.

Braafjes stuurde ik voor de tweede maal een mail met de welgekende boodschap.

Vreemd genoeg kreeg ik een poos later toch weer ‘de’ mail van *biep*. U begrijpt dat ik me al lichtjes vragen begon te stellen over de aandacht die er wordt besteed aan de eigen inbox van info@bieponline…

Goed, ik kan wel wat geduld opbrengen en heb dus een derde keer geprobeerd om mezelf te ontdoen van de nieuwsbrief die me hoe langer hoe minder begon te interesseren. Fingers crossed en duimen maar.
Groot was dan ook vooral mijn ergernis toen ik eergisteren toch nog opnieuw een nieuwsbrief ontving.

Aangezien mijn maat vol was, heb ik onmiddellijk op dezelfde wijze gehandeld, doch enigszins versterkt met de uitdrukkelijke vraag of jullie eindelijk gehoor konden geven aan mijn boodschap om mij te schrappen uit jullie lijst.
Denkende dat dat genoeg was, hoopte ik op een verontschuldigend mailtje en een belofte dat het nu werkelijk gedaan zou zijn met het sturen van mails naar de verkeerde mensen.

U begrijpt uiteraard dat mijn ergernis lichtjes dreigt te escaleren aangezien ik vandaag in mijn mailbox een, wel ja waarom niet, nieuwsbrief zag staan.
Ik vraag u dan ook bijzonder vriendelijk maar met erg veel aandrang om mij volledig te schrappen uit jullie bestand, uit elke adressenlijst en uit elke groep van contactpersonen of eender welk medium u gebruikt om bekendheid te verwerven.

Hopende hiermee een einde gemaakt te hebben aan uw mails mijnentwege,
dank ik u in elk geval hartelijk voor de moeite die u ongetwijfeld zal steken in het gevolg geven aan deze oproep.

Gegroet,
Lies”

En zeg nu niet dat ik niet vriendelijk ben geweest.

Comments (3) »

Even bijpraten

Goed.

Het wordt tijd dat ik jullie even op de hoogte breng van de allerbelangrijkste gebeurtenis in mijn leven. Zo belangrijk dat ik er van wakker lig, dat alle andere dingen eronder lijden en dat ik soms niet weet waar ik moet beginnen om van die allerbelangrijkste dag ook een “goed geregelde en nooit te vergeten alles erop en eraan maar toch heel erg op onze eigen manier dag” van te maken.

Wij gaan trouwen.

P en ik.

Op 30 juni is het zover, en we tellen nu al lekker af.

De locatie is in orde, het eten komt ook wel goed, ideetjes ter animatie broeien hevig in onze hoofden, de huwelijksreis is gekozen, het mooie weer is besteld (maar iedereen mag mee kaarsjes branden!), de allerliefste moeke ter wereld gaat ons verrassen met de ongetwijfeld meest betoverende aankleding die we ooit gezien hebben… Maar dat alles verbleekt toch heel eventjes met waarvan mijn glimlachspieren nu zo’n pijn doen:

gisteren heb ik L gezien.

En L, dames en heren, zal voor mij, met mij, op mijn maat, naar mijn zin, in mijn gekozen stofje, in de kleur die ik bewonder (en dus na heel erg lang wikken en wegen), de trouwjurk maken die precies bij me past.

🙂

En nu moet ik dringend de badkamer verder gaan schilderen!

Comments (6) »